AMBERWIN Blogs

Verhalen uit de praktijk van de coach...

en ook soms tips van AMBERWIN coaching

In deze blogs lees je over mensen die bij mij zijn gekomen voor coaching, welke vragen of problemen zij hadden en hoe zij daarmee zijn omgegaan. Ook krijg je tips. Als je die toepast, dan kun je je steviger en ontspannener voelen. Je kunt hierdoor ook meer plezier krijgen in je werk. En je kunt je bewuster worden van jezelf en je omgeving.

Hieronder mijn blogs

Blog 4

Gratis ontwikkeladvies en coaching voor jou als 45+'er

Beste 45+'er,

Bewust nadenken over je werktoekomst. De regie nemen op je persoonlijke loopbaan. Tijdig actie ondernemen om je verder te ontwikkelen of een loopbaanswitch te maken. Goed voorbereid zijn op de 2e helft van je werkende leven.

Dit zijn de redenen waarom de overheid subsidie beschikbaar heeft gesteld voor 45+'ers die minstens 12 uur per week werken, in loondienst of als zzp'er.

Als zeer ervaren carrièrecoach van AMBERWIN met meer dan 20 jaar ervaring voldoe ik aan de eisen van deze subsidieregeling en mag ik werkende 45+'ers coachen in deze vraagstukken.

Hoe werkt het?

• Je krijgt gratis 4 coachingsuren (t.w.v. € 600)
• Ik regel de subsidie: jij hoeft niks te doen en niets te regelen
• Jij belt of mailt mij, wij maken een 1e afspraak en jij kunt starten met jouw coachingstraject.

Je kunt direct zelf contact met mij opnemen. Je hoeft dit niet via je werkgever te regelen. Dit geeft je mogelijk nog meer vrijheid en gemak om dit aanbod aan te nemen en hiermee aan de slag te gaan.

Even bewust tijd maken om na te denken over jouw toekomstperspectief en -mogelijkheden. Een aantal weken aan de slag met jouw loopbaan en je werktoekomst. In korte tijd heb je meer grip op je toekomstperspectief. Dit is niet alleen zinvol en maar ook leuk! Een cadeau van de overheid.

Wat anderen zeggen over de coaching:
"Na twee gesprekken heb ik al het gevoel weer aan het stuur te zijn van mijn carrière. Terwijl dit eerder niet zo was." (Mieke)
"Ina sluit goed aan, toont interesse, houdt de focus bij de doelen" (Bastiaan)
"Ik heb nieuwe inzichten gekregen, vooral over mijzelf. Vervolgens handvatten gekregen hoe dit in te zetten in mijn werk." (Martin)
"Mijn coach, Ina, liet me nadenken over waar ik blij van word en ook actie ondernemen. Hierdoor ontstaat beweging, wat heeft geleid tot bepaalde keuzes. Dit heeft zij absoluut versneld! - Mijn coach neemt geen genoegen met een oppervlakkig antwoord en laat me voelen of datgene wat ik zeg te willen, ook echt zo is." (Susan)

Aanmelden en contact
Wil je je aanmelden of meer weten? Bel mij op 06 -194 123 65 of stuur mij een mailtje: amberwin@ziggo.nl

Ik beantwoord graag jouw vragen en kijk samen met jou naar de mogelijkheden. Voor meer informatie kun je ook kijken op de website van de overheid.

Blog 3

De nieuwe 'ik'

Wat een power! Klein, frêle en stevig stapt ze binnen. Toch zegt ze: "Ik wil meer body hebben in de Raad van Bestuur". In deze club met zes mannen voelt zij zich regelmatig ondergesneeuwd.

Zo komt ze bij me, deze directeur van een non-profitorganisatie met 400 medewerkers, destijds begonnen met vier mensen in haar team en in acht jaar zelf opgebouwd. Zij is de enige vrouw in de zevenkoppige Raad van Bestuur.

Haar probleem

In de RvB komt zij niet uit de verf. Zij voelt zich overruled en mentaal klein. Vreemd, zegt ze, want in andere situaties heeft ze daar geen last van. Hoe stevig ze ook overkomt, op deze ene plek heeft ze last van het kleine-meisjessyndroom. Ineens is zij daar iemand anders, is zij haarzelf van vroeger. Op dat moment plopt ze als het ware terug in de tijd. Terug in haar gevoel en het gedrag van toen.

Vroeger en nu

Mogelijk ken je dat. Je voelt je niet precies dezelfde als vroeger want je hebt je ontplooid, je bent als mens gegroeid. En dan, als je thuis bent bij je ouders, met je broers en zussen, lijken weer de regels van toen te gelden en neem je weer de plaats in die je toen had. Waar is degene ineens gebleven die zich zo ontwikkeld heeft? Het lijkt een andere tijdlaag te zijn die gelijktijdig bestaat. Je oude ik en je huidige volgroeide ik. Je zou willen dat die nieuwe ik zich overal laat zien.

Verlangen

De wens van de directeur is dan ook: in de setting van de RvB gewoon durven laten zien wie zij is en kunnen zeggen wat zij wil en zich ook daar op haar gemak kunnen voelen.

Kracht

Ze besluit tot coaching om dit te bereiken. Ze vertelt over haar leven, open, aimabel en kordaat. Wat een kracht spreekt uit haar verhaal. In korte tijd heeft zij veel bewerkstelligd. We duiken in haar kracht.

Door opdrachten en oefeningen komt deze nog meer aan de oppervlakte. We maken die grijpbaar en hanteerbaar voor haar, op momenten dat zij dit wil. Ze wordt zich bewust van wat ze dan doet, denkt en voelt. Ze realiseert zich hoe vaak ze dit gevoel van kracht eigenlijk al heeft. En ook het kwetsbare deel van haar wordt zichtbaar voor haar. Oud zeer. Het niet-goed-doen in de ogen van haar vader, dat zat haar in de weg. Het kleine meisje transformeert naar de stevige vrouw die zij nu is, ook in de RvB, en op alle momenten waarop zij dit wil.

Welke kleine of grote transformatie heb jij innerlijk doorgemaakt?

Blog 2

Een zelfverzekerde man met podiumangst

Breed en rijzig staat hij in de deur. Hij is een indrukwekkende man. Directeur van een groot College.

Klok

Hij heeft de stoute schoenen aangetrokken, zijn schroom overwonnen en legt zijn vraag voor. Aan het eind van elk schooljaar spreekt hij in de aula honderden mensen toe: docenten, andere medewerkers, studenten en hun ouders. Soms staat hij daar met veel plezier. Dan klinkt zijn toespraak als een klok.

Berg

Op andere momenten ziet hij er als een berg tegenop om zijn verhaal te houden en staat hij met knikkende knieën op het podium. Hij weet niet waaraan dit ligt, evenmin hoe dit te veranderen. Daarom komt hij naar mijn coachingspraktijk.

Podiumoptredens

Wat hij wil: vanaf nu elke keer een goed verhaal houden en zich hierbij rustig en zelfverzekerd voelen. Ik ben geïnteresseerd in de podiumoptredens waarop hij met tevredenheid terugkijkt. Het blijken er diverse te zijn. We gaan diep in op de manier waarop hij omgaat met de voorbereiding ervan, vanaf het aller-allereerste moment. Datzelfde doen we met de toespraken die niet goed verlopen.

Pril begin

En dan licht een rode draad op. Bij toespraken waarover hij tevreden is, verloopt het prille begin van de voorbereiding direct al anders. Maanden van te voren vertelt hij zijn vrouw herhaaldelijk, dat hij er zin in heeft de mensen in de zaal iets mee te geven. Iets wat hen raakt of wat voor hen van betekenis kan zijn. Hij zit dan te broeden op een mooi thema en hoe dit vorm te geven.

Lach

Door de tijd heen schrijft hij elke keer iets op. Langzaamaan groeit zijn verhaal op papier, maar bovenal groeit het in hemzelf. Hij ziet zich al op het podium staan, met de open en lachende gezichten voor hem. Hij voelt als het ware de beweging al van de ontspannen verteller die op het podium loopt. Vlak voor zijn optreden zet hij zijn verhaal in een aantal kernwoorden op een klein papiertje.

Klem

Hoe anders gaat de voorbereiding als het misloopt. Dan zegt hij, al zuchtend, maanden van te voren tegen wie het maar wil horen: "Straks moet ik weer...". En doet verder niets. O jawel, toch iets, hij schuift het-eraan-beginnen voor zich uit. Zo hoeft hij er niet aan te denken. Denkt hij. Toch blijft die jaarafsluiting als een soort grijze schim in zijn hoofd hangen.

Knoop

Hij weet dat hij aan de slag moet gaan, dat er geen ontkomen aan is en stelt het uit tot het laatste moment. Dan weet hij niet wat hij wil vertellen. Dat zet hem klem. Al wrochtend schrijft hij in hele zinnen zijn betoog uit. Zonder papier kan hij het straks niet. Als de dag daar is, ziet hij - met een knoop in zijn maag vanuit de coulissen - hoe het publiek de zaal binnenkomt. Als hij het woord moet nemen, doet hij dat zonder veel enthousiasme en is blij als het voorbij is.

Gloedvol

Hoe anders handelt hij, ook op de grote dag zelf, als het goed loopt. Dan staat hij bij de deur om mensen te verwelkomen. Hij loopt de aula in, stapt op mensen af, maakt hier en daar een praatje, gaat eens op een stoel tussen het binnenstromende publiek zitten en springt met energie op als hij het woord gaat voeren. Groot en rijzig staat hij op het podium. Rustig en zelfverzekerd kijkt hij de verwachtingsvolle mensen aan en gloedvol houdt hij zijn betoog.

Blog 1

Lief of bang...?

Dat is wat hij vraagt: 'Ben je lief of ben je bang?'
Ja, wat ben ik, denkt zij. Lief? Bang? De vraag raakt haar.

Niets

Ze heeft hem net verteld wat zij van haar collega's verwacht. Dat deze meedenken met haar initiatieven, haar ongevraagd een terugkoppeling geven op haar project, dat zij voor haar ideeën een lans breken bij de andere secties en dat zij hun medewerkers erover informeren. Aardig en vriendelijk heeft ze haar wensen kenbaar gemaakt.

Zij hebben toch wel door hoe belangrijk het voor haar is? En hoe belangrijk voor hun eigen studenten! Maar niets daarvan. Niets hebben haar collega's gedaan. Ze voelt zich alleen staan en niet gehoord. Voor de zoveelste keer. En met dit verhaal zit zij aan tafel bij haar directeur.

Op de bres

Natuurlijk ziet zij haar collega's tot over hun oren in het werk zitten. Natuurlijk stellen zij andere prioriteiten dan zij. Daarom heeft ze na twee, drie keer vriendelijk vragen niet verder aangedrongen. Dat werkt toch niet. En omdat zij zelf niets meer kan doen - dat blijkt immers - vraagt ze of de directeur voor haar op de bres wil springen. Dan komen haar collega's vast wel in actie. En heeft zij het gevoel van 'samen' in plaats van 'alleen'.

Maar ze krijgt geen instemmend antwoord, wel de vraag of ze lief is of bang...

Pappie

Zij ziet haar directeur nadenken.

"Misschien vind je het niet leuk dat ik het zeg, maar ik doe het toch. Ik heb het gevoel dat je naar mij toe komt alsof ik een vader ben die antwoord op je vragen kan geven. Een pappie die jou goedkeuring moet geven voor wat je doet. Ik ben geen pappie voor je. Ik verwacht van je dat je zelf de verantwoordelijkheid pakt, dat je de uitdaging met je collega's aangaat en niet terugschrikt voor een eventueel conflict. Het lijkt alsof je niet uit vriendelijkheid, liefheid, je collega's ontziet, maar alsof je bang bent om met hen te sparren op voet van gelijkheid."

Volwassene

Ze kijkt hem aan. Even is ze perplex. Dan lacht ze. Nee, ze vindt het niet vervelend dat hij dit zegt, want tijdens de coaching is het ook naar voren gekomen. Dat zij zich soms als een kind opstelt en daarmee de ander tot een vader- of moederrol uitnodigt. "Ik ben blij dat je dit zo benoemt", antwoordt ze. "Herken dit ook en ben bewust bezig mij als volwassene en als gelijke aan een ander op te stellen."

Lief of bang? Toch misschien banger dan haar lief is.